เมื่อสิบปีก่อน ครอบครัวของฉันได้มีสมาชิกใหม่
เป็นน้องหมาหน้าซื่อสีน้ำตาล พันธุ์พูเดิล
ครอบครัวของเราตั้งชื่อให้มันตามลักษณะของมันว่า หมูหยอง
ฉันและหมูหยองพบกันที่สวนจตุจักร แล้วชะตาเราก็ต้องกัน
ฉันจึงเลือกมันกลับบ้าน
วันแรกๆสำหรับหมูหยอง เป็นวันที่หมูหยองร้องเสียงดัง
อาจเป็นเพราะว่าแปลกที่ และก็ไม่มีเพื่อนๆของเค้าเหมือนตอนอยู่ในกล่องที่จตุจักร
ฉันจึงซื้อหมูปิ้งจากโรงเรียนกลับไปฝากมัน เพื่อปลอบใจ
ซึ่งก็ดูจะได้ผล หมูหยองกินอย่างเอร็ดอร่อยและร่าเริงมากขึ้น
ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา เราก็ กิน เล่น งอน นอน มาด้วยกัน
โตมาด้วยกัน ถึอได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว
หมูหยองเป็นหมาที่ค่อนข้างจะฉลาดและโง่ในเวลาเดียวกัน
มันมีนิสัยที่ร่าเริง ชอบเล่น ชอบกิน
และก็ไม่ชอบให้คนทะเลาะกัน
เวลามีคนในบ้านเสียงดัง มันจะวิ่งมาเห่าขวางทันที
อารมณ์ประมาณว่า อย่าทะเลาะกันเลยน้าาา 555
ฉันและหมูหยองผ่านเหตุการณ์ต่างๆมามากมาย
ไมว่าจะเป็นตอนที่มันเกือบเสียชีวิต เพราะถูกรถทับ
หรือกระทั่งมันหายออกจากบ้าน แล้วไปเจอกันที่ร้านข้าวแกง
ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน มันจะวิ่งมารับที่หน้าบ้้าน มาทักทาย
มาเลีย มากระโดดใส่ด้วยความคิดถึง
เราสองคนชอบคุยกัน แต่ส่วนใหญ่แล้ว...
หยองจะเงียบและฟังอย่างเดียว
เพราะมันพูดไม่ได้ 555
ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย..
ย่อมรักกันเป็นธรรมดา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ารักกันแค่ไหน
......
แต่ตอนนี้ หมูหยองไม่อยู่แล้ว
หยองจากฉันไปในที่ๆแสนไกล
แถมจะไปก็ไม่มีลา เชอะ งอน
แล้วต่อจากนี้ไป ใครจะมารอรับฉันตอนกลับบ้านละ
ฉันจะเล่นกะใครละ
ฉันจะงอนใครละ
ใครจะมาทดลองอาหารที่ฉันทำละ
ฉันจะแกล้งใครละ ไม่มีใครโง่เหมือนนายละนะ หมูหยอง
.............................................................
หมาโง่ หยองแหยง คุณหยอง
หลับให้สบายนะ
รักนายมาก เพื่อนเอ๋ย
English
